บักเคนทะลุมิติ ภาค 1 (ตอนที่ 179)

บักเคนทะลุมิติ ภาค 1 (ตอนที่ 179)

นโปเลียนนำทุกคนเดินเข้าไปในร้านขายชา โต๊ะมีจำนวนน้อยนิด เป็นร้านเล็กๆ ทหารที่ติดตามเลยแยกย้ายกันไปหานั่งร้านที่อยู่ใกล้เคียงกัน ร้านที่นโปเลียน เฟาเรส อาดัม บักเคน และรัสตัมเข้ามานั่ง มีชายชราเป็นเจ้าของร้าน ได้เดินมาถาม “นายท่านต้องการดื่มน้ำชา หรือดื่มนม” “ผมขอชาร้อน” นโปเลียนบอกกับชายชรา “ผมด้วย” อาดัมบอกชายชรา “หนูขอเป็นนมร้อน” เฟาเรสบอกกับชายชรา “ผมขอชา” บักเคนบอก “ผมก็เหมือนกัน” รัสตัมสั่งเป็นคนสุดท้าย

“ได้เลยนายท่าน ท่านจะรับขนมปังทานกับชาร้อนไหม” ชายชราเจ้าของร้านถามนโปเลียน “ก็ดีนำขนมปังมา 5 ก้อน” นโปเลียนบอกกับชายชรา

ชายชราเจ้าของร้านได้ไปหยิบขนมปัง จำนวน 5 ก้อนมาให้กับทุกคน              นโปเลียนได้บิขนมปังและเจอกระดาษซ่อนอยู่ภายใน เขียนเป็นภาษาอาหรับ เลยสงสัย “รัสตัมดูให้ผมหน่อย ขนมปังของผมมีเศษกระดาษเขียนภาษาอาหรับอยู่ข้างในอ่านว่าอะไร”

นโปเลียได้หยิบกระดาษชิ้นเล็กม้วนซ่อนอยู่ในขนมปังให้กับรัสตัมอ่านดู      นโปเลียนคิดว่านี่เป็นการสื่อสารชนิดหนึ่ง เลยเกิดความสงสัย แต่ไม่กล้าสอบถามชายชราที่กำลังเดินเข้าไปเตรียมน้ำชาให้กับพวกตน

รัสตัมได้หยิบเศษกระดาษจากนโปเลียนที่ยื่นให้อ่านและแปลให้กับนโปเลียนได้ฟัง “มีแต่คนโง่เท่านั้นที่ไม่เคยรู้สึกว่าตนโง่”

บักเคนได้ยินรัสตัมอ่านและแปลให้นโปเลียนฟัง ถึงกับสะดุดหู นั่งนึกถ้ามีผู้นำโง่ แต่ไม่รู้ว่าตนเองโง่ บริหารประเทศแบบโง่คงทำให้ประเทศสู่ความล่มจมแน่

“เป็นปรัชญาในก้อนขนมปัง นับว่าแปลกดี” นโปเลียนบอกกับรัสตัม

บักเคนรีบหยิบขนมปังอีกก้อน ขึ้นมาบิดู ก็เห็นเศษกระดาษซ่อนอยู่ในขนมปัง “รัสตัมอ่านว่าอย่างไร” บักเคนยื่นเศษกระดาษให้รัสตัมไปอ่านให้และแปลให้ฟัง

“การให้ทำให้มือว่าง” “หมายความว่าอย่างไร” บักเคนถามรัสตัม “ผมไม่แน่ใจ การให้อาจจะหมายถึงมือถือของ ถ้าเรามอบสิ่งของให้กับคนอื่นถือ มือเราก็จะว่าง” ขณะที่รัสตัมกำลังอธิบายชายชราก็นำน้ำชามาเสิร์ฟให้กับทุกคน “ผมขอถามหน่อย เศษกระดาษในก้อนขนมปัง หมายความว่าอย่างไร” นโปเลียนถามชายชรา

“ในก้อนขนมปังจะมีแนวคิดที่แตกต่างกันออกไป เป็นปรัชญาที่หลากหลายที่ข้าต้องการสะท้อนให้คนซื้อขนมปังได้อ่านและคิดตาม” ชายชราอธิบายให้นโปเลียนกับทุกคนได้เข้าใจ

“แล้วการให้ทำให้มือว่างหมายถึงอะไรครับ” บักเคนถามขึ้นด้วยความสงสัย

“การให้ เป็นสิ่งที่ผู้ให้มอบให้ แต่ ผู้รับอย่าไปคาดหวังจากผู้ให้ว่าจะได้มากหรือน้อยจะทำให้เป็นทุกข์ ถ้าคาดหวังว่าจะได้มาก ถ้าผู้ให้มีมาก แต่ให้ตนเองน้อย ก็รู้สึกว่าผู้ให้ตระหนี่ และเกิดทุกข์แต่ถ้าไม่คาดหวังว่าจะได้เท่าไหร่ ผู้ให้มอบของให้เท่าไหร่ก็พอใจก็จะไม่เกิดทุกข์” ชายชราอธิบายให้บักเคนได้เข้าใจ

อาดัมรีบบิก้อนขนมปัง ก็เจอเศษกระดาษเขียนเป็นภาษาอาหรับซ่อนอยู่ข้างใน ก็หยิบมันและยื่นให้ชายชรา “ท่านอ่านและแปลให้หน่อย” ชายชราได้หยิบเศษกระดาษของอาดัมขึ้นมา และอ่าน “จำไว้ถูกโกงราคา ดีกว่าถูกโกงคุณภาพ”ผมพอเข้าใจท่านไม่ต้องอธิบาย อาดัมเข้าใจปรัชญาในก้อนขนมปัง นโปเลียนก็หยิบเอาขนมปังมาบิดูบ้าง แล้วก็ยื่นเศษกระดาษให้กับชายชรา “ความสำเร็จทั้งหลายมีราคาที่คุณต้องจ่ายทั้งนั้น” “อืมส์น่าคิดความสำเร็จทุกอย่างมีต้นทุน” นโปเลียนนับถือแนวคิดของชายชราที่เอาปรัชญาซ่อนอยู่ในก้อนขนมปัง

เฟาเรสก็บิขนมปัง ก็เจอเศษกระดาษหล่อนก็ยื่นเศษกระดาษให้กับชายชรา   ได้อ่านและแปลให้ฟัง “อย่าเขียนอะไรลงไปถ้าไม่อยากให้คนอื่นได้อ่าน” 

“ผมถามหน่อยเศษกระดาษเหล่านี้ใส่ในก้อนขนมปังทุกก้อนเลยหรือ”            นโปเลียนสอบถามชายชรา

“ใช่นายท่าน ผมจะใส่ปรัชญาต่าง ๆ ลงไปในก้อนขนมปังทุกก้อน เมื่อคนซื้อขนมปังไปก็จะได้อ่านเพื่อเตือนสติตนเอง” ชายชราตอบนโปเลียน

รัสตัมก็เลยหยิบขนมปังก้อนสุดท้ายขึ้นมาและบิออกมาเจอเศษกระดาษ ก็อ่านในใจ บักเคนสงสัยเลยถาม “รัสตัมกระดาษของท่านเขียนว่าอะไร” ของผมเขียนสั้น “ปลอดภัย ดีกว่าเสียใจคุณเคน”

“น่าสนใจ เป็นกลยุทธ์การขายขนมปังที่แปลกมาก ไว้กลับไปผมจะเขียนแนวคิดไว้ใต้กระดาษรองแก้วเหล้าในผับ” บักเคนบอกกับทุกคน

“แล้วขนมปังที่คนมาซื้อ เขาชอบไหม ที่มีเศษกระดาษซ่อนอยู่ในขนมปัง”     นโปเลียนถามด้วยความสงสัย

“ก็มีทั้งชอบและไม่ชอบ แต่เป็นแนวคิดที่ข้าคิดขึ้นมา เพื่อสร้างความแตกต่างจากการขายจากร้านอื่น” ชายชราบอกกับนโปเลียน

“ก็แสดงว่าร้านค้าอื่น ก็สามารถลอกเลียนแบบได้ ใช่ในนายท่าน” รัสตัมถามชายชรา 

“การสร้างสรรค์แปลกใหม่ ย่อมถูกลอกเลียนได้ง่าย แต่ข้าไม่สนใจเพราะถือว่าเป็นร้านแรกที่ทำขนมปังมีคำสอนอยู่ในขนมปัง” ชายชราตอบรัสตัม

You may also like...

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *