บักเคนทะลุมิติ ภาค 1 ตอนที่ (290)

บักเคนทะลุมิติ ภาค 1 ตอนที่ (290)

หลังจากพายุพัดผ่านไปเหลือเพียงทุ่นสองทุ่นลอยอยู่ในทะเล นโปเลียนเกาะทุ่นกับรัสตัม บักเคนเกาะทุ่นกับพลโทหญิงโคลเอ้ ในขณะที่เรือรบอังกฤษได้หลบพายุได้แล่นออกจากพายุ ตามคำสั่งของเซอร์ ซิดนีย์ สมิท ทำให้กัปตันวิลเลี่ยมได้สั่งให้เรือแล่นออกสู่ทะเล ปล่อยให้เรือประมงเผชิญกับพายุตามลำพัง ไม่ได้หันเรือเลี้ยวไปช่วยเหลือแต่อย่างไร พายุรุนแรง เรือประมงคงอัปปางแน่นอน

“เป็นอย่างไรบ้างท่านนโปเลียน” บักเคนถามนโปเลียน

“ยังไหวคุณเคน แต่ดูรัสตัมคงเมาคลื่นหนัก” นโปเลียนบอกบักเคน

“ฮะฮ้า สิงห์ทะเลทรายเจอทะเลจริงจอดไม่ต้องแจว” บักเคนพูดแซวรัสตัม พายุผ่านไปฟ้าเริ่มใสสว่าง คลื่นได้พัดทุ่นลอยเข้าหาฝั่งอย่างช้า

เรือประมงลำหนึ่งที่หลบพายุ เมื่อพายุพัดผ่านเรือหาปลาของชาวบ้านได้แล่นออกหาปลาอีกครั้ง

“เห็นอะไรไหม ดูปองด์ กำลังลอยอยู่ข้างหน้าโน่น” จอนห์บอกกับเพื่อนที่หาปลาด้วยกัน

“ไหนข้าไม่เห็นอะไรนอกจากนกบินหาปลา” จอนห์บอกกับดูปองด์

“เจ้าตาถั่ว กำลังลอยอยู่ข้างหน้า ข้าเห็นเหมือนกับคนเกาะทุ่น น่าจะมีคนเกาะทุ่น เราลองพายเรือไปดูใกล้ๆ ดีกว่า เผื่อเป็นคนที่เรือแตก จะได้ช่วยเหลือ”

จอนห์บอกกับดูปองส์ ทั้งคู่ช่วยกันพายเรือ ช้าๆมุ่งตรงไปยังทุ่นที่เห็นลอยอยู่ข้างหน้า

“วู๊ ๆๆ เป็นอย่างไรบ้าง” จอนห์ตะโกนถามเมื่อเรือห่างจากทุ่นประมาณ 1 กิโลเมตร

“ท่านค่ะมีเรือตรงมาหาเรา” พลโทหญิงโคลเอ้บอกกับนโปเลียน

“ท่านเดี๋ยวผมตะโกนให้เรือมาช่วยพวกเรา” บักเคนบอกกับนโปเลียน

“ช่วยด้วยพวกเราเรือแตก” บักเคนตะโกนบอกเรือที่กำลังพายตรงมาทางนี้

“ข้าว่าแล้ว ต้องเรือแตก เขาตะโกนขอความช่วยเหลือแล้ว จอนห์เร่งพายเรือไปช่วยพวกเราดีกว่า” ดูปองส์บอกกับจอนห์

“พวกเรากำลังจะไปช่วยแล้ว” ดูปองส์ตะโกนบอกนโปเลียนกับพวกที่ลอยคออยู่ในทะเล

นโปเลียนบักเคนรัสตัมและพลโทหญิงโคลเอ้ได้ถูกช่วยให้ขึ้นบนเรือหาปลาเล็ก  ที่บรรจุคนได้ไม่เกิน 10 คน บนเรือมีพายเหลืออีก 2 คู่ จอนห์ ดูปองส์ บักเคนและพลโทหญิงโคลเอ้ ได้ช่วยกันพายเรือปล่อยให้นโปเลียนและรัสตัมนั่งพักผ่อน

“พวกท่านมาจากไหนถึงมาเรือแตกอยู่ที่” ดูปองส์ถามนโปเลียน

“พวกเรามาจากเกาะคอร์ซิก้า กำลังจะเรือไปมาเซย์ แต่เรือเจอพายุทำให้อัปปางห่างจากฝั่งประมาณ 3-4 ไมล์” นโปเลียนตอบดูปองส์

“ท่านชื่ออะไร ผมดูปองส์ และคนที่พายข้าง ชื่อจอนห์” ดูปองส์ถาม นโปเลียน

“ผมนโปเลียน นี่เพื่อนผม คุณเคนจากสยาม ส่วนนอนอยู่รัสตัม และคนที่พาย โคลเอ้” นโปเลียนบอกกับ 

“เจ้าว่าอะไรน่ะ เจ้าชื่อนโปเลียนที่เป็นทหารไปรบที่อียิปต์ข้าฟังไม่ผิดใช่ไหม” ดูปองส์พูดด้วยความตื่นเต้น

“โอท่านนโปเลียนผู้ยิ่งใหญ่เป็นเกียรติแก่พวกข้าที่ได้ช่วยเหลือท่านนโปเลียน” จอนห์ถึงกับพูดจาสุภาพขึ้นมาเมื่อได้พบกับนโปเลียนที่มีชื่อเสียงโด่งดังในฝรั่งเศสในเวลานี้

“พวกท่านรู้จักผมด้วยหรือ ผมแปลกใจมาก”

“โอท่านนโปเลียน ชาวฝรั่งเศสรู้จักท่านทุกคน ท่านคือวีรบุรุษในดวงใจของชาวฝรั่งเศส ท่านรบชนะพวกเติร์กที่อียิปต์รักษาดินแดนอียิปต์เอาไว้ได้ คนฝรั่งเศสชื่นชมท่านทุกคน” จอนห์บอกกับนโปเลียน

บักเคน รัสตัม พลโทหญิงโคลเอ้ถึงกับทึ่งในความโด่งดังของนโปเลียน

“พวกท่านฟังข่าวว่าผมนำทัพฝรั่งเศสรบชนะที่อียิปต์มาจากที่ไหน” นโปเลียถามด้วยความสงสัย

บักเคน พลโทหญิงโคลเอ้ ก็สงสัยแต่เมื่อนโปเลียนถามในสิ่งที่ตนสงสัย เท่ากับมีคนถามให้แล้ว เพราะนึกว่าจะกลับฝรั่งเศสอย่างเงียบ แต่เหตุการณ์พลิกผัน ทุกคนรับทราบชื่อเสียงนโปเลียนก่อนนโปเลียนจะเหยียบเท้าลงบนผืนดินฝรั่งเศส

“โอ๊ยชื่อเสียงท่านกระจายมาจากปารีสไปทุกเมืองว่าท่านนำทัพรบชนะพวกอังกฤษเติร์ก แตกพ่าย”  ดูปองส์ตอบนโปเลียน

“อิลลูมาติ ทำงานประชาสัมพันธ์ได้ดียิ่ง” บักเคนรำพึงเบาๆ 

“เชิญครับท่านนโปเลียนไปพักที่บ้านผมก่อน ท่านต้องการอะไรบอกผมได้” ดูปองส์บอกกับนโปเลียน

“ขอบใจ เดี๋ยวไปพักบ้านท่านให้รัสตัมอาการดีขึ้น ผมอยากหาที่พักที่มาร์เซย์เงียบ ๆ สักคืนและให้ท่านไปจัดหาเตรียมรถม้าไว้ผมจะเดินทางเข้าปารีส นโปเลียนบอกกับดูปองส์

“ได้ครับท่าน ผมจะรีบไปจัดการหารถม้าให้ท่าน ไม่ไกลจากตัวเมืองมีที่พักเล็ก ๆ สงบเงียบเป็นของเพื่อนผมเป็นบ้านที่ไว้รับรองเพื่อนชาวประมงมาพักผ่อนหลังจากออกหาปลา และมาสังสรรค์กัน พักได้สักประมาณ 20 คน เป็นที่เงียบสงบห่างบ้านเรือนผู้คน ติดริมทะเล” ดูปองส์บอกกับนโปเลียน

“ดีผมชอบ ผมไม่อยากให้คนรู้มากว่าผมกลับมาฝรั่งเศสแล้ว” นโปเลียนบอกกับดูปองส์

ดูปองส์ได้นำนโปเลียนไปพักยังบ้านพักของเพื่อน ถึงแม้จะไม่สะอาดนัก เพราะเป็นที่พักของชาวบ้านทั่วไปแต่ก็ยังดีกว่านอนอยู่กลางทะเลทราย นโปเลียนกับบักเคนมองที่พัก ที่พักของชาวประมงค่อนข้างเก่าแต่ก็สะอาดพอใช้ ทุกคนได้ผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เปียกน้ำ โดยเสื้อผ้า ดูปองส์ได้อาสาเข้าไปซื้อชุดใหม่ในเมืองมาร์เซย์ให้ และก็เอาเสื้อผ้าของตนที่มีอยู่สามสี่ชุดรวมกับของจอนห์มาให้นโปเลียนผลัดเปลี่ยน และได้แบ่งปลาให้นโปเลียนไว้ทำอาหาร จอนห์ได้นำมันฝรั่งมาให้นโปเลียนทำอาหารกินและพักอยู่ที่บ้านพักของเพื่อนดูปองส์

หลังจากส่งนโปเลียนเข้าที่พักดูปองส์ได้ไปหาซื้อเสื้อผ้า และเล่าบอกเพื่อนบ้านตนเองว่าตนเองได้ช่วยชีวิตนโปเลียนจากเรืออัปปาง หลังจากเดินทงกลับมาจากอียิปต์ และนโปเลียนย้ำว่าอย่าบอกใครเด็ดขาด ข่าวแพร่กระจาย ชาวบ้านหมู่บ้านเล็กริมทะเลไม่ห่างจากเมืองมาร์เซย์ถึงกับกระจายข่าวกันไปทั่วระหว่างหมู่บ้านต่อหมู่บ้าน ทุกคนจะบอกต่อและย้ำห้ามบอกใครเด็ดขาด เพราะเป็นคำสั่งของนโปเลียน ชาวบ้านหลายคนพอทราบข่าวนโปเลียนกลับฝรั่งเศส ก็ทยอยเดินทางมาพบนโปเลียน บางคนนำอาหาร พืชผัก ไก่ หมู มันฝรั่ง นำมามอบให้นโปเลียน บางคนพอทราบข่าวนโปเลียนไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยน และทราบว่ามีทหารหญิงมากับนโปเลียนด้วย หลายครอบครัวที่ทอผ้าใช้เองได้นำเสื้อผ้าใหม่ที่เก็บไว้ขายหรือแลกเปลี่ยนนำมามอบให้นโปเลียน

ชาวบ้านหลายร้อยคนจากหลายหมู่บ้านพอทราบข่าวก็เดินมา ขี่ม้ามา บางคนมาเกวียนเทียมด้วยม้า ทั้งผู้ชาย ผู้หญิง เด็ก คนแก่ เดินทางมาหานโปเลียน เมื่อใกล้ถึงที่พัก ก็ตะโกนยินดีต้อนรับท่านนโปเลียน ท่านเป็นไอดอลของพวกเรา

“คุณเคนได้ยินเสียงชาวบ้านกำลังเดินมาทางนี้ไหม” พลโทหญิงโคลเอ้ถามบักเคน

ใช่ครับ เดินมาเป็นกลุ่มใหญ่ บักเคนร้องตอบพลโทหญิงโคลเอ้กับนโปเลียนที่นั่งอยู่ในบ้าน ส่วนบักเคนออกมาข้างนอก มาเตรียมทำอาหารเพราะตนคือพ่อครัว ที่ชอบทำอาหาร

“คุณเคนว่าอะไร มีชาวบ้านกำลังเดินทางมายังที่พัก ชาวบ้านทราบข่าวได้อย่างไร แสดงว่าดูปองส์ต้องไปกระจายข่าวแน่นอน” นโปเลียนบอกกับบักเคน

“ความลับไม่มีในโลก ถ้าความลับต้องรู้อยู่คนเดียว แต่นี่ จอนห์กับดูปองส์ได้ทราบข่าวว่าท่านเดินทางกลับฝรั่งเศสต้องใครคนใดคนหนึ่งไปกระจายข่าวบอกชาวบ้านแน่นอน” นโปเลียนบอกกับบักเคน

ชาวบ้านพอเดินทางใกล้ถึงที่พัก ก็ตะโกนร้องพร้อมกัน “นโปเลียนผู้ยิ่งใหญ่ยินดีต้อนรับกลับฝรั่งเศส ท่านเป็นไอดอล (คนต้นแบบ) ของพวกเรา ไชโย ไชโย” ชาวบ้านตะโกนต้อนรับนโปเลียน

“ออกมาพบกับพวกเราหน่อย เรามาเยี่ยมท่าน ชาวบ้านคนหนึ่งตะโกนบอกนโปเลียน

 

“ไปพวกเราไปพบกับชาวบ้านกันหน่อยเพื่อไม่ให้พวกเขาเสียใจ นโปเลียนบอกกับทุกคน นโปเลียนได้เปิดประตูห้องออกมา พร้อมกับพลโทหญิงโคลเอ้  ชาวบ้านเมื่อเห็นคนเปิดประตูออกมา ชาวบ้านที่เคยเห็นรูปวาดนโปเลียนที่แจกจ่ายกันไปทั่วฝรั่งเศสและยุโรปด้วยฝีมือกลุ่มอิลลูมาติ ถึงกับปรบมือต้อนรับนโปเลียนอย่างยิ่งใหญ่

You may also like...

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *